Begin jaren tachtig. Martine Withofs heeft een nieuwe liefde. Haar elfjarige zoontje Jimmy ziet zich ineens opgescheept met een deugdzame stiefvader die hen wil trakteren op een zomerweekje in het buitenland. Voordat Martine gewend is aan de gedachte dat ze een aantal afleveringen van haar levenstroostende tv-serie Falcon Crest moet missen, zitten ze al in de bus naar het Schwarzwald. Tijdens de reis raakt Jimmy bevriend met de vier jaar oudere Héloïse, die hem een schokkend nieuwtje weet te vertellen over zijn moeder en haar minnaar.
De klantenbeoordelingen worden gecontroleerd (klik hier voor meer uitleg) voor en na de plaatsing. Als een beoordeling ondanks onze controle toch kwetsend is, klik dan op de 'meld misbruik' link bij de beoordeling.
zeer hedendaags
Ann 21-04-2011
toen ik de korte inhoud las, dacht ik, die wil lezen, omdat dit toch wel zeer hedendaags is..... dit zijn dagdagelijkse situaties. Het boek heeft dan ook een verrassende wending iets dat ik zelf nooit zou doen (als moeder). Een boek dat zeer vlot leest. Aanrader !
Een zeer toegankelijk boek, schitterend geschreven,makkelijk leesbaar. Je wordt zó weer in je kindertijd/jeugdjaren gekatapulteerd dankzij de treffende beschrijvingen van de ervaringen van dit 'nieuw samengesteld gezin', alle taboes, alle 'schone schijn' van de jaren stillekens worden weer bovengehaald. Meeslepend, treffend en o zo herkenbaar!! Soms op het hilarische af, een echt ontspannend boek.
Na de recensies in de bladen had ik een beetje schrik, maar het boek is mij niettemin zeer goed bevallen. Dimitri Verhulst heeft een uitstekende pen en is een schitterend verteller. Maar net zoals één van de andere beoordelaars blijf ik zijn Mevrouw Verona nog altijd het beste vinden
Genoten van de beeldspraak en het fotografisch neerzetten van de typetjes in de bus . De eenzame jongen die zijn verdriet in rebelsheid uit maar toch geniet op zijn wijze. Heel vlot te lezen al blijft in mijn ogen "Mevrouw Verona daalt de heuvel af" tot hiertoe de topper!
Had hier meer van verwacht,als ik het boek las dacht ik wanneer begint het eindelijk
Het boek heeft een begin en een einde en daartussen ontbreekt er iets in het verhaal Ik hoop dat Verhulst zijn andere boeken beter zijn
Herkenbaarheid troef in dit boek, dat qua humor en stijl doet terugdenken aan De helaasheid der dingen, maar kwalitatief zeker een stuk hoger scoort. Herkenbaarheid op alle vlakken: voor de lezer die tiener was tijdens de jaren '80, voor het lid van een nieuw samengesteld gezin, voor de puber die in al zijn onzekerheid indruk wil maken op zijn eerste vlam, maar vooral voor elke ouder en elk kind.
Met fijne details en opmerkelijke herinneringen komt tijdens een reis naar het Zwarte Woud het hele emotionele leven van een verscheurd gezin aan bod. Ik kijk al uit naar zijn volgende meesterwerk.
zeer herkenbaar zeker als je zelf uit een nieuw samen gesteld gezin komt het mijne was dan wel in de jaren zestig maar toch door het boek te lezen beleef ik het terug .Als je begint te lezen moet het uit in één keer .
Neen, dit is opnieuw een typisch Verhulst boek. Hardop lachen en verwonderd zijn over het feit dat je iets leest wat je eigenlijk wel wist, maar reeds lang vergeten was.
Het lijkt erop dat Verhulst al die kleine dingen ergens heeft bijgehouden, om ons zo af en toe te laten meegenieten.
Geen details verklappen, de lezer zal dit zelf wel ontdekken.
Men moet enkel aanzetten tot...
Ik zou het volgende schrijven:
- Leest vlot, soms grappig, soms teder, verdrietig, mooie beelden maar men moet de tijd nemen om diep door de tekst heen te prikken.
-De keuze die Martine, de moeder, moet maken tussen haar vriend Wannes en haar zoon Jimmy is beklijvend , realistisch en soms hard.
-Onderweg naar en tijdens het verblijf in het Zwarte Woud verwoordt Verhulst enkele prachtige, hilarische taferelen die zich afspelen met dit eigenaardige samenraapsel van dorpsgenoten van diiverse pluimage. Grandioos!
-Het boek eindigt "bruusk" en daarom bleef ik een beetje op mijn honger zitten. Maar misschien komt er nog wel een boek over die nu nog onbekende jaren waarover ik ook nog graag had gelezen?
Verhulst weer op zijn best... Kleine alledaagse dingen waar iedereen zichzelf in herkent voor emotie en doordenkertjes. Verrassend einde. Bijna zo sterk als 'Mevrouw Verona daalt de heuvel af'.