Hoe is het in godsnaam mogelijk dat we er zo’n zootje van maken op deze planeet? Hoe zijn we zo geworden als we zijn? Boekenkasten zijn erover vol geschreven, maar nog nooit een roman die de vinger zo op de zere plek legt. Feiten zijn opgediept, aaneengeregen, genalyseerd, maar nog nooit in zo’n oerknal van taal. Dus, op zijn Verhulsts: De mensheid, tot gisteren. En daar dan de geschiedenis van. Een met het mes geschreven vertelling waarin naam noch datum valt.
Dit boeke hoort thuis bij de "niemendalletjes". Het leest wel vlot, maar je weet eigenlijk niet waarmee je bezig bent. De schrijver laat zich volledig gaan in een diarree van woorden en gooit de mensheid echt op een hoopje. Het slechtste boek dat ik dit jaar las! 22 oktober 2010