andré Oyen 07-09-2009

De vondeling Dieudonné werd in 1746 samen met nog een aantal pasgeborenen gedumpt bij een hardvochtige opvoedster in de Morvan. Alle kinderen sterven binnen het jaar, maar Dieudonné blijft leven, tegen wil en dank, want later zal hij niet zo gelukkig zijn met dit overleven. Juist door deze drang om te overleven, noemt de dochter des huizes, Méline,hem Leon of te wel leeuw. De moederwarmte waar hij zo naar verlangt krijgt hij van Méline die de vondeling met de zigeunerblik, ondanks haar jeugdige leeftijd, vol genegenheid in haar hart sluit en hem bemoedert. Het leven van Leon leidt niet over rozen, maar hij wil vooruit. Hij is bijdehands, weet van aanpakken en weet gevoelige zielen in te pakken met één blik. Hij wil het echte leven boordevol liefde tot in het oneindige leren kennen. Deze hoop wordt de bodem ingeslagen wanneer Méline omwille van een gedwarsboomde liefde uit het leven stapt en hij op tienjarige opnieuw verweesd achterblijft. Maar toch besluit hij verder te leven. Hij krijgt de dorpsonderwijzer zo ver dat deze hem leert lezen en schrijven, iets wat eigenlijk niet hoort, voor een vondeling zonder toekomst. Doodongelukkig maar de blik op de toekomst gericht vlucht naar Parijs. Waar hij elke dag opnieuw moet vechten om te overleven. Zijn enige troost zijn de boeken die hij stiekem verslindt. Hij kan het zelf tot écrivain publique schoppen. Hij wordt met andere woorden de 'schrijver': die analfabeten hun brieven vol liefde, haat, droefheid of geluk schrijft. Ik denk dat het liefde was is een prachtige historische roman. De uitgeverij noemt het een jeugdroman. Persoonlijk denk ik dat liefhebbers van Franse literatuur, ongeacht hun leeftijd, deze roman in een adem verslinden.