De twaalfjarige Qiangwei (‘Wilde Rozen’) hunkert naar vriendschap en liefde, maar nog meer verlangt ze naar de warmte van haar afwezige ouders. Met haar moeder, die in een heropvoedingskamp zit en die ze maar één keer in de twee weken ziet, heeft ze een moeizame relatie. Haar vaders bestaan wordt voor haar slechts weerspiegeld in de lange brieven die haar moeder van hem ontvangt. Ze probeert antwoorden te vinden bij de mensen om haar heen, maar iedereen lijkt er een andere versie van de waarheid op na te houden.
De klantenbeoordelingen worden gecontroleerd (klik hier voor meer uitleg) voor en na de plaatsing. Als een beoordeling ondanks onze controle toch kwetsend is, klik dan op de 'meld misbruik' link bij de beoordeling.
hoe ik wilde rozen lees
de bruyn tina 28-05-2011
Wanneer ik het boek lees hoor ik de schrijfster praten, met een haast ontembare energie, die vooral veel blijheid uitstraalt, maar ook duidelijk aangeeft hoeveel vergevingsgezindheid kinderen kunnen opbrengen naar hun ouders toe. Kinderen zijn onnoemelijk flexibel en al denken volwassenen makkelijk dat je kinderen alles kunt aanpraten, toch beoordelen ze de situaties met veel doorzicht en vooral met veel liefde. Het is een boek vol liefde .
mooi en pakkend verhaal geschreven door de ogen van een 12jarige. Zeer vlot te lezen door de korte hoofdstukjes. Wang beschrijft zeer beeldend de tijd van Mao gezien door de ogen van een kind dat elke dag opnieuw de propaganda over haar krijgt terwijl haar moeder haar ook nog andere aspecten van het leven wil bijbrengen.
Het boek is op een heel aangename manier geschreven zoals alle boeken van Lulu Wang . De verhalen zijn echt en men kan zich perfect inleven in de situatie . Een boek welk je op elke plaats kan lezen . Men is zo gefocust op het boek dat men niet hoort of ziet wat er rondom u afspeelt . Het fascineert van begin tot einde en geeft u een beeld van het leven in China vroeger